35+4 yeni hayata çok az kaldı

Dün doktorda kontrolümüz vardı, uzun zamandır yeni bir doktor arayışındaydım, bu doktor işi kafamı çok kurcalıyordu sonunda doktorumuzu bulduk da o iş çıktı aklımdan, burnumuzun dibinde hastahane varmış haberimiz yok arkadaşların tavsiyesiyle Delta Hospitale bakmaya gittik hafta sonu, hastahaneyi beğendik küçük şirin bir hastahane genel olarak sakine benziyor, bugünde doktorla randevumuz vardı doktorumuzda gayet ilgili alakalı bir bayan, bebeğim ile ilgili bilgileri ben sormadan anlattı, normal doğum konusundada son haftaya kadar yani 17 martta kadar bekleriz o zamana kadar normal şekilde doğmazsa sezeryanla almak zorunda kalabiliriz dedi, ama benim içimden bir his benim kızımın o zamana kadar beklemeyeceği ve daha önce normal şekilde geleceğini söylüyor.

Kızımın ve benim genel durumumuz iyi, kızın boyu kilosu normal bu şekilde devam ederse 3200 gr civarında doğacak gibi gözüküyor, kan değerlerim iyi kullandığımız ilaçlar işe yaramış ( hamilelik boyunca tek sıkıntım ilaç kullanmaktı )

Sezenim hamileliğimin ilk gününden bu güne kadar beni hiç ama hiç üzmedi, çok güzel bir hamilelik geçirdim, çoğu kadının yaşadığı mide bulantılarım olmadı ki, beni araba dahi tutardı çok virajlı yolllarda mide bulantısından duramazdım, ama allaha şükür hamileliğimde hiç midem bulanmadı, tansiyon problemim olmadı, bebeğim haftalar öncesinden kendini başaşağı pozisyonuna soktu( bebeği dönmeyen bir çok kadın bu yüzden sezeryan olmak zorunda kalıyor) ben kendim çok fazla kilo almadım, şu an için toplamda 14 kilo almışım, hamileliğimin öncesinde zayıf olduğumdan çok etkilemedi bu 14 kilo beni, cildim bozulmadı, kız çocuğa hamile kadın çirkinleşir hurafesini yalanladım ve çirkinleşmedim :))  yani kızım beni hiç üzmedi ümit ediyorum ki dünyaya gelirken de üzmez ve sezeryana gerek kalmadan doğar, Allah herkeze benim ki gibi bir hamilelik nasip etsin.

9 ay genel olarak zaten çok uzun bir süreç neredeyse 1 sene, birde üstüne üstlük o kadar heyecan verici bir süreç ki bir an önce sona ulaşmak ve ona kavuşmak istiyorsun, ilk aylarda hiç bir şey hissetmiyor insan, içinde bir canlı var biliyorsun ama o kadar, büyük bir boşluk hatta bazen vicdan azabı bile hissedebiliyorsun ben ne biçim anneyim neden hiçbirşey hissetmiyorum falan diyorsun kendi kendine, sonra yavaş yavaş karnın büyümeye başlıyor ki benim ki 5. ayda anca kendini göstermeye başlamıştı, hamile kalır kalmaz karnımın büyüyeceğini falan zannediyordum, aylar geçtikçe büyümeyince bebeğimi besleyemediğimi o yüzden büyümediğini falan düşünmeye başladım( internette o kadar çok yazı okumama rağmen )  benim kızım geçen ay itibariyle büyümeye başladı yani 7. ay dan sonra onun büyük bir hızla büyümesi gayet normal miş. 4. ayda hareketlerini ufak ufak hisseder olmuştum, sonra büyüdükçe kuvvetlendikçe o ufak hareketler tekmelere dönüştü, şimdilerde ise itme gerinme hareketleri kaburgalarımı zorlamaya başladı, bazen bir ittiriyor heh diyorum şimdi ayağı sıkışacak kaburgamın arasına :)) artık iletişime geçmiş durumdayız onunla konuşunca hareket ediyor ve sanki cevap veriyor, hareketleri dışarıdanda görülecek boyuttayız o bir tarafa baskı yapınca babasıda (muhtemelen) ayaklarını geri itiyor ve  şimdiden oyun oynamaya başladılar bile, anlayacağınız hamilelik uzun bir süreç ilk 5-6 ay çok fazla birşey hissedilmesede en keyifli zamanı aslında son ayları, keyifli bir o kadar heyecanlı, hemen hemen her gece onu rüyamda görüyorum, ya doğum yapıyorum yada karnımın içinden bir el çıkıyor ve elimi sımsıkı tutuyor ( nasıl bir bilinç altıysa)  

Büyük bir heyecanla Sezenin hayatımıza katılmasını bekliyoruz, o gelince hiçbir şey eskisi gibi olmayacak biliyoruz ve herşey çok daha güzel olacak, tam bir aile olacağız.

Uzun zamandır yazmayınca baya bir şey birikmiş, sıkılmadan okuduysanız ne mutlu :))